Als psycholoog én moeder was ik vanaf dag één gefascineerd door matrescentie.

Ik heb psychologie gestudeerd, werkte met vrouwen en kinderen en was altijd bezig met mindset, zelfontwikkeling en co-regulatie. Ik had mensen om me heen om mee te praten, kennis van de mens, ervaring met begeleiding. Ik keek zelfs uit naar de bevalling.

Ik dacht: ” Ik heb een goede basis, dus wat kan er misgaan?“
En toen werd ik moeder. What a ride… Mooi, maar ook heel intens.

Borstvoeding ging niet vanzelf. Slapeloze nachten. Ja, die horen erbij, wist ik. Maar een baby die nauwelijks sliep, alle adviezen van buitenaf, mijn eigen hormonen, onzekerheden en gevoelens… Ik merkte hoe snel zelfs mét kennis en ervaring het dragen zwaar kan worden.

En ik zag het overal om me heen. Andere moeders, sterke vrouwen. Ik zag ze twijfelen, hun kracht om door te gaan met voeden. Hoe ze elke nacht hun kindje weer in slaap susten, ook al waren ze zelf kapot.

Maar ook voelde ik heel helder:dit is niet iets wat je alleen hoort te dragen.
Het moederschap verdient bedding. Een plek om te delen en gedragen te worden. En dat is er nu veel te weinig. In plaats daarvan zitten we als moeders alleen op de bank te kijken naar ‘instamoms’ bij wie het allemaal moeiteloos lijkt te gaan.

Met Casa Mama bied ik een plek waar je leert loskomen van al het ruis en waar je rustig mag landen in het moederschap op een manier die bij jou past.

Liefs, Esmée